بـه بهـار گفتـم ثمـرت مبارک     به بهشت گفتم شجرت مبارک
به سپهر گفتم قمرت مبارک     به وصـال گفتـم سحرت مبارک
به وجود گفتم گهرت مبـارک     بـه شکیب گفتـم ظفرت مبارک
بـه کلیم گفتم شب احمد آمد
به مسیح گفتم که محمّد آمد

چه خوش است امشب شب عیش ونوشم     چـو ملک ز گـردون گذرد سروش
چـو شـراب کوثـر ز درون بجـوشم     به وصال ساقی ز شعف بکوشم
من وهای وهوی ودو لب خموشم
کــه همـاره جـانم دهـد و ستـاند
ز نبـــی بگــــویـد، ز علـــی بخواند

ز خـدا بــوَد پـر همـه‌جای مکه     شده غرق،عالم به فضای مکه
زده پــر وجــودم به هوای مکه     به زمیـن مکـه، به سمای مکه
به مقـام کعبه، به صفای مکه     بـه رسول اکرم، به خدای مکه
به شکوه کعبـه، به جـلال احمد
که خداست پیدا به جمال احمد

شب شام روشن زفروغ رویش     رهِ «ایمن» ایمن، بـه پناه کویش
یـم بی‌نهـایت نمی از سبـویش     قـد خضـر سروی به کنار جویش
دل خلق بسته به کمند مویش     به بهارخلقش،به بهشت خویش
بـــه کـدام دم، دم زنـم از ثنایش
به کدام سر، سر فکنم به پایش

نفسش روایت، سخنش درایت     هــدفش نبـــوت، کنفـش ولایـت
جلــوات رویـش، همه را هدایت     اثــرات دستش، همـه‌جـا عنایت
منم و عطایش،دو خجسته آیت     نه در آن حدود و نه بر این نهایت
به خدا به قرآن، به رسول و آلش
کـه بــس اسـت فردا نگه بلالش