بند اول 

یـم توحیـــد! گوهــر آوردی      شجــر نـــور! نوبــــر آوردی 
مه ذیقعده!چشم ماروشن      که ز خورشید بهتـر آوردی 
نجمه ای مــادر امـام رضـا     تـو علــی یــا پیمبـر آوردی 
پسری بهتـر از همه پدران      بهر موسی‌بن‌جعفر آوردی 
حــرم الله را چـو بنت اسد      حجــــةالله اکبــــــر آوردی
نام فرزند خـود علی بگذار     تـــا ببیننـــد حیــــدر آوردی
چـارده روح پــاک را امشب      در یکــی پــاک‌پیکــر آوردی 
این پسرمثل مادرش زهراست
پــارۀ پیکـــر رســـول خـداست 

بند دوم 

آفرینش تـن است و او جانش      پــدر و مــادرم بــه قربــانش 
چشم حوروملک به ماه‌ رخش     دست جن ‌وبشر به دامانش
می‌زنـد بوسـه موسیِ جعفر      بـر سراپـای همچــو قرآنش
گوهر هفت ‌بحر نور است این      کــه بــوَد چــار درّ غلطـانش 
پورموسی که بحر عرض ادب      آیــد از طــور، پــور عمـرانش 
ملک هستی بوَد مدینه ی او      قلب امکان بـوَد خــراسانش
پی عـرض ســلام از دل کــوه     سنگ آید به ـسوی ایوانش
می‌گریزد شتـر ز قربانگاه 
تا که آرد بـر این مزار پناه