بند پنجم 

جلــوۀ ابتــدا امـــام رضـاست      حسن غیب خدا امام رضاست
گشته دینش به نزد حق کامل      هر که را مقتـدا امام رضـاست 
هم خداوندی‌اش به ملک خدا     هم رفیــق گـدا امام رضاست 
آنکه روز جـــزا ســـه بــار زند      زائرش را صــدا امـام رضاست 
آنکه آنــی ز مهربانـی خویش      نیست ازما جدا امام رضاست
آنکه بـا زائــرین خــود پیمــان      بسته از ابتــدا امـام رضاست 
بعد موســی سفینـۀ دین را      به خـدا ناخـدا امـام رضاست
هر که باشد عقیده جز اینش 
کفر محض است تا ابد دینش 

بند ششم 

ای ملایــــک کبوتــــــر حـــــرمت     چشــم آدم بـــه گنـــدم کــرمت
نه خراسان فقط،که ملک خداست      عالمــی زیــر سایــه ی علـمت 
تـــو مسیحــــای آل فاطـــــمه‌ای      کـه مسیحــا دمــد ز فیض دمت 
حــــرم قــــدس کبریــــا گردیــــد      بـه خراســان رسیــد تــا قدمت 
قاتلــــت را نمی‌کنــــی نومیــــد      بـه جــوادت اگــر دهــد قسمت 
همــه ی زندگانــی‌ام ایــن است      کـه دهـم جـان به‌ گوشۀ حرمت 
هــم ملک زائـــر تــو، هم انسـان      هـم عــرب سائلند، هم عجمت 
هر که یک بار بر تــو آرد رو 
تو سه نوبت کنی زیارت او