بند هفتم

تـــو ولــــی خــدای منــــانی      تو بـه کل وجــود سلطانی 
تو کلام خــدا بــه نطق کلیــم      تو بـه درد مسیـح درمـانی 
بس که آقــا و مهربــان استی      ضـــامن آهـــوی بیابـــانی 
مــا همه قطره‌ایــم و تــو دریا      مـا همـه تشنه و تو بارانی 
به خـدا ای چراغ ‌و چشم نبی      که تو چشـم و چراغ ایرانی 
هردلی برتو یک خراسان است      گرچه خود در دل خراسانی 
کس ندانـد غـریب طـوس تو را      که تـو خـود ضامن غریبانی 
من به کویت پناه آوردم 
عـوض گـل، گناه آوردم

بند هشتم 

سیدی هرچه بودم و هستم      به ضریح تو دست دل بستم 
تو رئوفـی و مـن زمیـن‌خورده      تو بلنـدی و من همـه پستـم 
بس کــه بگرفتــه‌اید تحـویلم      فکر کردم که از شما هستم 
عهــد بستـم دگـر گنه نکنـم      بازهم عهدخویش بشکستم 
عـوض آنکــه دست رد بزنـی      بــاز بگــرفتی از کـرم دستم 
روز اول اجــــــازه‌ام دادیـــــد      بر شمـــا خانـواده پیــوستم 
آتش ار ســوزدم نمی‌فهمـم     بس که از کوثر تو سرمستم 
نگــذاری برنـــد در نــارم 
به همه گفته‌ام رضا دارم