بند یازدهم

گــر عذابـم هــزار بــار دهنـد      بــه که دور از تـوأم قـرار دهنـد
چـه شــود خادمـــان دربـارت      گر مـرا هـم ز لطف بــار دهند؟ 
چه شـود بـر لبــان تشنۀ من     فیض یک بوسه زین مزاردهند؟ 
دوست دارم کـه دور مرقد تو      زائــرینت مـــرا فشــار دهنــد 
گـوش جانم شنیـد خیل ملک      در حریـم تـو ایـن شعـار دهند 
کـــه در اینجــــا بـــرات آزادی     هدیه بـــر هــر گناهکـار دهند 
صــورتت را بــر ایـن حرم بگذار      تــا نجــاتت ز قعـــر نــار دهند 
حـرف جنّت بود گناه اینجا 
از رضا جز رضا مخواه اینجا

بند دوازدهم

بــی‌پناهــــم، پنـــــاه آوردم      نالــــه و اشــــک و آه آوردم 
بـــا وجــود سفیــدیِ مــویم      بـــر تـــو روی سیــــاه آوردم 
پــر کاهــی نداشتـم بـا خود      حــــال، کــــوه گنــــاه آوردم 
به کسی چه که من گنهکارم      بـــه امامـــــم پنــــــاه آوردم 
بار عصیان به پشت خود دارم      رو بــــر ایــــن بارگـــاه آوردم 
خجلــم از تـــو یـــا امـام رضا      تیرگـــی بهــــر مــــاه آوردم 
نگهــی کـن به صورتــم مولا      گــــرد عصیــــان ز راه آوردم 
خـار و آلــوده و تهــی‌دستم 
هر که‌ام«میثم»شما هستم