امام رضا علیه السلام
| ای همــه دلهــا، حرمت یا رضا | خلــق خــــدا و کـــرمت یا رضا | ||
| جنّ و بشر، حور و ملک میبرند | سجـده به خاک حرمت یا رضا | ||
| بـر سر این مملکت از بام طوس | ســـایه فکنـده، عَلَمَت، یا رضا | ||
| نیست عجب گـر کـه طواف آورد | کعبــه بــــه دور حـرمت یا رضا | ||
| زادۀ مــوســـایی و عیســا کنـد | زنـــدگی از فیـض دمت، یا رضا | ||
| بسکه بـوَد، لطف و عطایت زیاد | ظرف وجود است کَمَت، یا رضا | ||
| گـــر تـــو قبـولم نکنی، میدهم | بـــه جـان زهـرا قسمت یا رضا |
| ضــــامن آهــو بــه فـدایت شوم |
| جود و کرم کن، که گدایت شوم |
| تـــو هشت بحـر نور را، گوهری | تـــو مطلـــع الفجر چهار اختری | ||
| تــو شمع جمعـی، بـــه شبستان طوس | تـــو بــر تن عالم خلقت، سری | ||
| نــــام علــــی بُــوَد بــرازندهات | بلکـــه تـــو یـــک محمّد دیگری | ||
| ضــــامن آهــویی و پیـش خـدا | ضامن خلقی به صف محشری | ||
| هـــــم پــــدر چهـــار ابـنالرضا | هــم پسر موسی ابن جعفری | ||
| ابــــوالجواد استی و بابالمراد | ابـــوالحسن بضعــــــۀ پیغمبری | ||
| ای بــــه فـــــدایت پدر و مادرم | کـــه خـــــوبْتر از پدر و مادری |
| دست کرم بر سر ما میکشی |
| پــادشهـی نـاز گـدا مـیکشی |
| سائل درگاه تو، سلطان ماست | خاک درت، دارو و درمان ماست | ||
| روی تـــو! آفتـــــاب عـــرش خدا | ســـایۀ تـو بـر سـر ایران ماست | ||
| جـــان همـه عــالمی و از کــرم | جای تو در قلب خراسان ماست | ||
| زهـی کـرم، که ضامن کلّ خلق | ضـــامن آهــــوی بیــابان ماست | ||
| عنــــایتت آمـــــده، کـــــل نعَــم | ولایتت، تمـــــام ایمــــان ماست | ||
| بهشـت، نـه کــه بــا ولای شما | جحیـم هـم روضۀ رضوان ماست | ||
| مهـــر تــو ای با همگان، مهربان | در تـن ما خـوبْتر از جان ماست |
| سلسلة الذهب، تجلّای توست |
| کمــــال تــــوحید، تولاّی توست |
| مـــرغ دلـــم، خـدا خدا میکند | رضـا رضـا، رضا رضا میکند | ||
| قبلـــۀ من کعبه، ولی قلب من | روی بـــه ایوان طلا میکند | ||
| حضـرت معصـــومه علیهاسلام | بــه زائــران تـو دعـا میکند | ||
| نگاه تو، چشم تو، دست تو، نه | نـام تو هم دردْ، دوا میکند | ||
| جــز تـو کـــه رأفتت خدایی بوَد | حاجت ما را که روا میکند | ||
| دلــت نیـــاید کـه جوابش کنی | زائر تو، هر چه خطا میکند | ||
| اگــــر چــه آلــوده و شرمندهام | بـــاز رضا نگه به ما میکند |
| تـو از کرم دست بگیری مرا |
| صـدا نکـرده میپـذیری مرا |
| تـــو از گـــدا گـرفتهای، احترام | تـــو میکنی زائر خود را سلام | ||
| بــر در ایــن خـــانه، امید آورند | یــأس بـه درگـاه تو باشد حرام | ||
| عادت تو، کرامت و عفو و جـود | عــادت من عجز و گدایی مدام | ||
| بـا چــه گنــه، ای پسر فاطمه | زهر ستم ریخت عدویت به کام | ||
| بـا کــه بگویم که به یک نیمْروز | آب شـد اعضــای وجودت تمام | ||
| از چه غریبانه زدی، دست و پا | ای بـه همـه عالم خلقت، امام | ||
| داغ تــو زائــــل نشـــود از جگر | تــا کـــه بگیــــرد پسرت انتقام |
| تو مهدی فاطمه را صدا کن |
| تـو از بـرای فـرجش دعا کن |
| سوخت در آن حجره ز پا تا سرت | خــون جگر ریخت ز چشم ترت | ||
| بـــر دل زارت، جگــر زهـر سوخت | آب شد ای جان جهان، پیکرت | ||
| مـرد و زن و پیر و جوان، سوختند | در پـــی تشییـــع تـــن اطهرت | ||
| بــر سر و بر سینۀ خود، میزدند | زنان نوغان همه چون خواهرت | ||
| پشـت سـر جنـازه، انبــــوه خلق | پیــش روی جنـــازهات، مادرت | ||
| جسـم شریـف تــو، اگــر آب شد | دگـــر نشد بریده از تن، سرت | ||
| غــــریب بــــودی دم رفتــن ولــی | بــود یگــــانه پســـرت در بـرت | ||
| سنـــگ نــزد کسی به پیشانیت | خـــون سرت نریخت بر منظرت |
| کـاش چکـد خـون دلـم، از دو عین | ||||||||||||||||||||||||||||||
صبح و مسا، در غم جدّت حسین
یک ماه خون گرفته 4 - غلامرضا سازگار |
+ نوشته شده در شنبه چهاردهم دی ۱۳۹۲ ساعت 12:31 توسط مهدوی نژاد
|
سلام