صبحدم برخواست برعرش اززمین بانگ خروس       گفت: تابید ای ملایک جلوۀ شمس‌الشموس  
آسمــان! بــر خـاک سینـای ولایت خـاک شــو        مـاه! از گــردون فـرود آ مـاه موسـی را ببوس 
الله‌الله ایــن همــان آینـه ی حسـن خـــداست     یا خدای لامکان کرده است درامکان جلوس؟ 
نجمــــه! امشــب رحمـــةللعالمیــــن آورده‌ای      یــا کــه از کعبـــه امیــرالمـــــؤمنین آورده‌ای؟   
ای مه ذیقعـــده این خورشیـد گردون‌پرور است      بلکه نُـه دریــای عصمت را یگانه گوهـر است 
چـــارده خورشیـــد در مــاه جمـالش جلوه‌گــر     یا سپهــر چــار اختــر روی دست مــادر است 
هم قلم آمـد به زانــو هم ز کـــار افتــاد دست        دیدم ایـن مولــود از توصیــف مــا بالاتــر است  
این علی سـوم این چشـم و چراغ مرتضاست     این امام هشتم این مولاعلی موسی‌الرضاست
آسمـــان! آیینـــه شــو آیینــه ی جــان را ببین        روح شـو از پــای تــا ســر روح ایمــان را ببین   
ذکـر قــد قامت بگــو تعظیم کــن قــامت ببنــد      سینه را سی‌پاره کن سی جزو قرآن را ببین   
خانه ی موسـی‌بن‌جعفر را چو جان در بـر بگیر       طلعــت زیبــــای سلطــان خراســـان را ببین 
طـور موســای محمــد را شجـــر پیــدا شــده        اختــری زیباتـــر از قــرص قمـــر پیــدا شــده
این رئوف اهل‌بیت این شمــع جمع عالم است      این مسیحا نه! مسیحای مسیح مریم است
ایـــن تمـــام علــم را نــــزد خـــــدا آموختــــه       این همانــا عالـــم آل رســول خاتـــــم است
لطف او هنگــام جــود از بــذل هستـی بیشتر     عمـر گیتـی هرچه باشد در ثنای او کم است
گر چـه در تحت لــوایش وسعت ملک خداست      هم گـدا با او هـم او با هـر گدایی آشناست
آفرینش پیکــر پاکــی بـــود جـــانش رضـــاست     شیعه توحیدوخطاب و دین و قرآنش رضاست