قبلــــۀ جــــان مـــن امــام‌رضاست     دیـــن و ایمــان من امام‌رضاست
بی‌ولایـــش ز مــــــرده مــــرده‌تـرم     جــان و جـانان من امام‌رضاست
هـــرچــه کـــــــردم تـــلاوت قــرآن     روح قـــــرآن مــــن امـام‌رضاست
چارصحنش بهشت هشت بهشت     خلــد و رضـوان من امام‌رضاست
نسخــــــه و دارو و طبیبـــم اوست     درد و درمـــان مـن امام‌رضاست
خجـلم از عنـایت و کرمش
که مرا راه داده در حرمش

او سیــــه‌رویـی مـــــرا دیـــده     بــه سیــاهیم پرده پوشیده
به کسی چه که من گنهکارم     هرچه هستم رضا پسندیده
بـــوده اشـــک خجـالتم بـر رخ     او بـه اشکم ز لطف خندیده
دسـت او بـــر روی سرم بوده     مهـــر او در دلــم درخشیده
گرچـه باشـد گناهِ بسیارم
هـر که‌ام ثامن‌الحجج دارم

هــــرکـه زیــــن آستــانه در بزند     نیـست جــــایز در دگـــر بزند
ای خوش آن دل که بـر زیارت او     ســــوی بـــاب‌الجـواد پـر بزند
خوش‌ترآن مادحی که درحرمش     دم ز آل پیــــــــــامبـــر بـــزند
زنـگی ار رخ بــه خـــاک او شوید     نی عجب طعنه بــر قمـر بزند
کیـست جـــز او کــه زائر خود را     از کـــرامت سـه‌بار سر بزند؟
بی‌حساب است لطف و احسانش
پــــدر و مـــــــادرم بـــــه قـربــانش

زائرینی که دور این حرم‌اند     بیــــن زوّار کــــــربلا علــــم‌اند
دردمندان کز او شفا گیرند     آسمــــانی‌دل و مسیـح‌دم‌اند
همـه عــالم اگر شوند گدا     پیش لطف و عطاش باز کم‌اند
میهمــانــان این امام رئوف     غـــرق دریای رحمت و کرم‌اند
دوستـانش ستارگان زمین     زائــــرینش چو کعبه محترم‌اند
کعبه با آن جلال، سنگ و گِل است
این حــرم مسجـدالحـــرامِ دل است